Yürek Hayvanın Neresi?
Yürek… O kadar derin bir şey ki. Bazen yüreğini hissettiğini sanırsın ama bir anda kaybolur, birdenbire yerini değiştirir gibi olur. Kayseri’nin soğuk sabahlarında, evden çıkarken, kahvemi içerken, sokakta yürürken hep aklımda bir soru vardır: Yürek hayvanın neresi?
Çok uzun zaman önce, bu soruyu gerçekten sormamıştım. Ama şimdi soruyorum çünkü yüreğim, bana hiç bu kadar yabancı gelmemişti. Hissediyorum ama anlayamıyorum. Hep bir boşluk, bir eksiklik, bir arayış…
Kırılganlık ve Çekişmeler
Geçen hafta kaybolan bir şeyim vardı, ne olduğunu anlayamadım. İnsan bazen kaybettiği şeyi bile bilmez, ama kaybettiği her şeyin yerini arar. İşte ben de öyleydim. Bir akşam, bir kış gecesi, bir an geldi ve hayatımda bir şeyler değişmeye başladı. Ne oldu, nasıl oldu, hatırlamıyorum. Ama hissettim. Kırılganlık… İşte o an, kalbimin, yüreğimin ne kadar kırılgan olduğunu fark ettim. Kayseri’nin karanlık sokaklarında yürürken, kalbimin atışlarını duydum. Sanki bir köpek gibi, yabancılaşmış, ama bir yandan da çok yakın, içimde.
Bazen yüreğin de bir hayvan gibi, hem sahiplenir, hem de kendi başına hareket eder. O gün de öyle oldu. Bir insanın kalbi, bazen kendi kendine bile açıklanamaz bir şekilde gider; ama geriye döndüğünde, kaybolan şeyin ne olduğunu anlar. Benim için de öyle oldu. Hayatımda bir şey eksikti, bir eksiklik vardı ve bu eksiklik, hem bana hem de yüreğime yabancıydı.
Hayal Kırıklığı ve Umut
Yürek hayvanın neresi? sorusu, işte burada devreye giriyor. Bir insana her şey anlatılamaz. Yüreğini ortaya koysan bile, insanlar onu senin kadar sevemez. Sevgiyi bile en çok hissettiğimde, ellerim titriyor, dilim çözülüyor, ama içimde bir şey var, sanki yüreğimin en derin köşesinde gizli.
O gece, kaybolan şeyin ardında ne olduğunu anlamaya çalışırken, başka bir duygu belirginleşti: Hayal kırıklığı. Bazen sevdiklerimiz, bazen biz, kendimizi başkalarına anlatmaya çalışırız. Ama ne olursa olsun, kalbimiz yine de bir köpek gibi çaresizdir. Sen ne kadar koşarsan koş, o hep peşinden gelir. O kadar ulaşmak istersin ki, ama yine de hep geride kalır. Kendi içindeki kaybolan parçayı bulmaya çalışırken, seninle bir bütün olamayacak bir şeyler var.
Ama belki bu kaybolan şey, bir umut barındırıyordur. Belki de hep kaybettiğimiz şeyin peşinden gitmek, bir gün bizi başka bir yere götürüyordur. Yüreğim, o kaybolan parçayı bulmak için yola çıktığında, birden umut ışığı yanmaya başladı. İnsanın kaybolan bir şeyin peşinden gitmesi, bazen en büyük umut kaynağı olabilir.
Kalbimin Neresinde? Bir Hayvanın Yerinde
O akşamı hiç unutmayacağım. Kendimi evime dönmek üzere yola koyduğumda, bir köpeğin bir sokak lambasının altında oturduğunu gördüm. O an bir şeyler yerine oturdu. Yürek hayvanın neresi? sorusunun cevabını tam o anda buldum. Bir hayvan gibi, yüreğinizin en derin yerinde, içeriye doğru gizlenir. Hem dışarıda hem de içeride yaşamaya başlar. Çünkü ne kadar gizleseniz de, yüreğinizin en derin noktası, her an dışarıya bağlanır, her an başkalarına açılır.
Köpek, o kadar saf bir şekilde bakıyordu ki, sanki yüreğimin kaybolan parçasını o bulmuştu. İçimde bir şeyler değişti. Bir hayvanın yeri, sadece vücudunda değildir. Yüreği de vardır, içsel dünyasında. O küçük canlı, bana hayatın o kadar basit ve saf yönünü hatırlattı ki, insanın en derin duygularının ve sorularının cevabının aslında çok yakın, çok basit olduğunu fark ettim. Yürek hayvanın neresi? Yürek, tam da burada, kalp atışlarında, bir köpek gibi sevinçle ya da kaygıyla içeriye doğru sığar.
Hayatın Gidişatını Değiştiren Anlar
Bir insanın hayatında bazen bir an vardır. Küçük, önemsiz gibi görünen bir an. Ama o an, bir kapıyı aralar. O köpeğin bakışları bana hayatımda hiç hissetmediğim bir şeyi hatırlattı: Sadakat. Kalp, bir hayvan gibi sadık olabilir. Sadık kalmak, birinin seni sevmesi gibi bir şey değil. Sadık kalmak, kendine dönmektir, hayata sadık kalmaktır. O an, yüreğimin peşinden gitmeyi, kaybolan parçayı aramayı düşündüm.
Hepimiz bir şekilde, bir şeyin peşinden koşuyoruz. Belki o kaybolan şey bir aşk, belki bir umut, belki de bir hayvanın bakışlarında bulduğumuz huzurdur. Bir yürek, bazen her şeyin uzağında olabilir. Ama bazen de, tam yanındadır.
Sonuç: Yürek Hayvanın Neresi?
Yürek, bir hayvan gibi. Onu bulmak, belki bir köpeğin bakışlarında, belki de içinde bir sükûnet bulmakta. Yürek, ne kadar kaybolursa kaybolsun, hep en yakınımızda kalır.
Bazen kırılır, bazen yorulur. Ama bir şekilde, hep başka bir yerden, başka bir zaman, yeni bir umutla geri gelir. Bazen, kaybolan her şey, tam yerinde bulur. Yürek hayvanın neresi? İşte orada, kalbinde, o kadar yakında ve o kadar uzakta…